12/04/2009

 

    ฮัดช้า ในที่สุดก็ได้ไปกินเลี้ยงที่บ้านยูยูโกะ โอโห...ขอบอกของดีทั้งนั้น โยว์มุก็หัดเลือกของเป็นเหมือนกันแฮะ ฮ่าๆๆ

    จะว่าไปก่อนเข้างาน ก็แวะไปหาพาเช่มา ว่าจะไปขอยืมหนังสือเกี่ยวกับเวทย์ที่พาเช่เขียนขึ้นเล่มใหม่สักหน่อย พอไปถึงก็เห็นว่าทางโยว์มุมาชวนบ้านมารแดงไปกันหมดเหมือนกัน เอ๊ะ แล้วฟรันดอลออกไปนอกบ้านได้ด้วยเหรอ เห็นพาเช่บอกว่า 2 พี่น้องตกลงกันไว้ว่า ฟรันจะเชื่อฟังคำสั่งเรมิเลียทุกอย่าง เลยอนุญาตให้ออกไปได้ นานๆจะเห็นเรมี่เป็นห่วงน้องสาวนะ ปกติเห็นไม่ค่อยจะใส่ใจเท่าไหร่นี่ หรือว่าเราไม่ได้สังเกตเอง พอหาหนังสือได้พวกบ้านมารแดงจะออกไปที่ตำหนักพลอยขาวพอดี ฉันเลยถือโอกาสไปพร้อมกับบ้านมารแดงเสียเลย พาเช่เองก็ไม่ค่อยจะได้ออกไปข้างนอกบ่อยเท่าไหร่ ฉันเลยเห็นว่าเดี๋ยวจะตายกลางทางก่อนจะได้เห็นซากุระ เลยอาสาพาพาเช่นั่งไม่กวาดไปด้วย ตอนแรกก็ฮึดฮัดไม่นั่งไปด้วย เรมิเลียไปกระซิบอะไรไม่รู้กับพาเช่สุดท้ายก็ตกลงว่าจะนั่งไม่กวาดไปกับฉัน
    

    ตอนที่กำลังเดินทางไปกัน พาเช่ก็ถามว่า นึกว่าจะฉันไปพร้อมอลิส จริงๆแล้วมีวันนึงที่กะจะชวนอยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านั้นเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง อลิสแวะไปหาที่บ้าน พอเราถามไปก็อึกอักไม่ตอบ พอมาชวนทีหลังก็บอกว่า "เรื่องอะไรฉันจะไปกับเธอ แล้วทำไมฉันต้องไปกับเธอด้วย"  ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจยัยนั่นเท่าไหร่หรอกนะ แต่มารู้อีกทีว่า จะไปพร้อมกับเรย์มุ ก็เลยโล่งใจมาหน่อย  อย่างน้อยก็ให้ยัยโอตาคุตุ๊กตาได้คุยกับชาวบ้านชาวช่องซะมั่ง  แต่ถ้าถามจริงๆแล้ว  ฉันก็อยากให้อลิสไปด้วยล่ะน้า.....สรุปง่ายๆคือ ไปเจอกันที่งานนั่นแหละ

    พอไปถึงงานก็เห็นว่า  อ๊ะ พวกใต้ดินมากันด้วยนี่นา  นั่นไง  ยูกิกับซุยกะ โอโห .... นั่นไหเหล้าเร๊อะ ขนมาหยั่งกะจะเลี้ยงคนทั่วเกนโซเคียวอย่างนั้นน่ะ น่ากลัวเป็นบ้า  แต่วันนี้ฉันจะดื่มเยอะไม่ได้  ทำไมนะเหรอ ก็เพราะว่าจะแอบย่องเข้าไปในห้องลับบ้านยูยูโกะนะสิ กะรอจังหวะชาวบ้านเริ่มเมาแล้วค่อยชิ่ง  เขางานปุ๊บ ซาคุยะก็ตั้งโต๊ะให้เรมิเลียทันที  แหม....มาชมซากุระหรือว่ามาทานดินเนอร์กันล่ะนั่น เฮ้อ....  พอเจออลิสปุ๊บก็กำลังจะวิ่งไปทัก ปรากฎว่าเจ้าหล่อนแผ่รังสีแห่งความโกรธออกมา.....หวาย  ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วเรอะ  พอไปชวนคุยด้วยก็เงียบไม่ตอบ เอ่อแนะ งอนชัวร์ๆ จู่ๆพาเช่ก็โพล่งคำถามออกไปว่า "ที่ทำท่าทีแบบนั้นเพราะมาริสะมากับฉันเหรอ..."  เป็นคำถามที่ทำให้อลิสเป็นเดือดเป็นร้อนอย่างแรง  อลิสบอกว่า "ถึงมาริสะจะมากับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉัน"  อ่าจากนั้นก็เริ่มสงครามน้ำลาย

 

โฮ่ยๆๆ ฉันมาชมซากุระนะ ไม่ได้มาฟังพวกเธอทะเลาะกัน  ให้ตายสิ พอดี โคเมจิ ซาโทริ  ที่เหมือนจะเมา(?) เดินมาทางเรา 3 คน และบอกว่า "อยากรู้เหรอว่า จิตใจของยัยขาวดำนี่เป็นอย่างไร"  พออลิสกับพาเช่ฟังปุ๊บก็หันควับมาทันที "จริงๆแล้วเธอ 2 คน สำคัญมากสำหรับมาริสะเลยนะ หากขาดใครไป...." จากนั้นฉันก็ตะโกนออกไปทันที และลากอลิสกับพาเช่ออกมาจากยัยซาโทริ  แต่รู้สึกว่า 2 คน นั่นจะอารมณ์ดีขึ้นมาทันที  โดยเฉพาะอลิส  ตอนนี้ยิ้มใหญ่เลย  จะว่าดีหรือไม่ดีดีล่ะ  ดีนะโคอิชิไม่ทันรู้ว่าฉันจะแอบย่องไปห้องลับบ้านยูยูโกะน่ะ
   

    เวลาผ่านไปการดวลเหล้ายิ่งดุเดือด เรย์มุ ซุยกะกับยัยเทพงูและยูคาริ ก็เริ่มเพิ่มปริมาณจากแก้วเป็นไห จากไหเป็นลัง โอเคเลยจังหวะที่ชาวบ้านเชียร์กันนี่แหละฉันจะได้ชิ่ง  พอออกมาจากที่พวกนั้นดวลเหล้า  ก็แว็บเข้ามาในบ้านซึ่งตอนนี้ปลอดคน แฮะๆๆๆ  พอไปในห้องที่โยว์มุบอกว่าห้ามเข้า  ก็พบกับ.....ลังไม้อื้อซ่า  โอ้วก้อด แล้วจะเริ่มหาจากไหนดีล่ะเนี่ย  พออ่านๆดู ส่วนมากมีแต่กลอนยาวทั้งนั้นเลย ให้ตายสิ นี่เหรอสมบัติล้ำค่าของตำหนักหยกขาว
   

    ฉันเดินออกมาจากบ้าน ก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไป  เหมือนกับตอนอยู่ท่ามกลางทุ่งกุหลาบในวันวาเลนไทน์นั่นเลย  ความเครียดและความหวาดระแวงในคราวนั้นกลับมาอีกครั้ง  ฉันพยายามหาต้นตอแห่งความกดดันนี่จนเดินไปถึงบันไดหน้าตำหนักหยกขาว  บันไดที่ยาวลงไปสู่เบื้องล่างไกลสุดลูกหูลูกตานั่น  ฉันได้พบกับ "คาซามิ ยูกะ"   เธอจริงๆด้วย 

 

   ฉันคิดได้แค่นั้น ฉันถามหล่อนไปว่า "ทำไมมาอยู่ที่นี่"  ใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานาน  และรอยยิ้มนั่นที่ส่งมาให้ฉัน  "มาชมดอกไม้น่ะสิ"  ฉันยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยากจะพูดอะไร  ยูกะได้ทำลายความเงียบที่บังเกิดออกมา "ไม่ต้องห่วง  ฉันบอกว่ามาชมดอกไม้ ก็คือมาชมดอกไม้  ไม่ได้มีเหตุผลอื่น"  ยูกะค่อยๆเดินมาทางฉัน  "รู้อะไรไหม มาริสะ ดอกไม้พวกนี้ ตอนดอกผลิออกมาน่ะ มันสวยมาก  คนได้แต่ชื่นชมมันเมื่อมันออกดอก แต่เมื่อยามที่มันร่วงลงสู่พื้น  ความงามหดหาย  เหลือเพียงซากดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นเท่านั้น  คนจะบอกว่าอย่างไรหรือ.....หืม....ในฐานะเธอเป็นมนุษย์  ช่วยบอกฉันหน่อยสิ"  ยูกะอยู่ห่างฉันไม่ถึงคืบ...จู่ๆตัวฉันก็เริ่มสั่นสะท้าน  เพราะความกลัว  กลัวในคำถาม หรือว่ากลัวในตัวตนของยูกะนะ 

 

    เสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา  "มาทำอะไรเหรอยูกะ"  เรย์มุนั่นเอง  ยูกะ  ออกห่างจากฉันและลงบันไดไปพร้อมกับบอกเรย์มุเหมือนที่บอกฉันว่า "มาชมดอกไม้น่ะสิ"  ความกดดันคลายออกทันที  ฉันเริ่มหายใจได้สะดวกขึ้น  เพราะมีเรย์มุอยู่ข้างๆหรือว่าเพราะยูกะได้ออกห่างไปกันนะ  เรย์มุในสีหน้าที่ฉันไม่ได้เห็นบ่อยนัก ก็บอกไปแค่ว่า  "ถ้าแค่นั้นก็ไม่เป็นไร"  แล้วก็ลากฉันกลับงานทันที รอยยิ้มสุดท้ายของยูกะในขณะที่เรย์มุพาฉันกลับไปนั้น  เป็นรอยยิ้มที่แฝงถึงบางอย่าง  ฉันไม่รู้ว่าความหมายของรอยยิ้มนั่นคืออะไร 

 

ขณะที่ฉันกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้  เรย์มุก็เขกหัวฉัน "บ้าสิ วันนี้เรามาชมซากุระไม่ใช่เหรอ"  ความเครียดที่มีอยู่ก็หายไป  ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เรย์มุจูงมือฉันนั่งดื่มเหล้าต่อ  จากนั้นซานาเอะก็มานั่งข้างๆพร้อมกับเหล้าดองงู...ซานาเอะหัวเราะบอกว่าที่บอกดองงูก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ เพื่อเป็นเกียรติกับคนทำเหล้า  อ้อ เธอหมายถึงยัยเทพงูแหงๆ  ยังคุยกับซานาเอะไม่จบ  อลิสกับพาเช่ก็เข้ามาคว้าแขนฉัน  พร้อมกับโวยวายที่ฟังไม่รู้เรื่อง  นี่จะเป็นเหมือนตอนกินเลี้ยงที่บ้านมารแดงอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย เฮ้อ....แต่แบบนี้ก็ไม่เบื่อดีแฮะ  จากนั้น 2 คนก็สลบคาตักฉันตามระเบียบ  เหมือนเห็นเดจาวูยังไงก็ไม่รู้สิ  เรย์มุลงมานั่งดื่มเหล้าข้างฉัน สงสัยจะยอมแพ้พวกยักษ์กับยูคาริไปแล้วมั้ง  จู่ๆฉันก็ถามเรย์มุไปว่า  "ถ้าดอกไม้ร่วงจนหมดแล้ว เราก็ไม่ได้มากินเลี้ยงกันอีกน่ะสิ"  เรย์มุตบหัวฉันทันที "ดอกไม้ร่วงจนหมด แต่อีกเดี๋ยวก็ผลิดอกออกมาเหมือนเดิม ไม่ใช่หรือไง"  คำตอบนี่...สมกับเป็นเรย์มุละนะ จากนั้นฉันก็เริ่มกระทำการกินและกิน  เอาน่าโยว์มุอุตส่าห์เลือกแต่ของดีๆมา เหอๆๆๆ แบบนี้ต้องกินให้เรียบ
   

 

    ดีนะที่ฉันดื่มไปไม่มากเท่าไหร่  แต่ก็มึนได้ที่เชียวล่ะ ทุกคนเริ่มทยอยกลับ จะมีก็แต่พวกศาลเจ้าโมริยะที่ดูเหมือนจะค้างกันที่นี่ เพราะซานาเอะบอกว่า คงจะแบกทั้งท่านสุวาโกะและท่านคานาโกะกลับไม่ไหว  ซึ่งยูยูโกะเองก็บอกไปว่า ที่นี่กว้างขวางมากจะนอนกันทุกคนก็ยังไหว  ยูคาริก็เห็นดีเห็นงามด้วย  เพราะยังไงต้องให้รันกับเชนช่วยโยว์มุอยู่แล้ว  เพราะดูสีท่าโยว์มุเองจะจัดการคนเดียวไม่ไหวแหงๆ  และแน่นอน ฉันก็ต้องแบก อลิสกลับ ให้ตายสิ รู้ก็รู้ว่าตัวเองคอไม่แข็ง  ก็ยังจะไปดวลเหล้ากับพาเช่อีก  ยัยแพชูลี่ก็พอกันเลย....ดีนะที่ฟรันดอลงวดนี้ไม่ดื้อไม่ซนเท่าไหร่ตามเรมิเลียต้อยๆ แต่ก็มีช่วงฟรันวิ่งมากินเหล้กับเราด้วยนะนั่น  คราวนี้มาแปลก เคย์เนะแบกโมโคว์กลับ  เห็นแล้วขำๆดีแฮะ พวกกระต่ายก็เริ่มทยอยกันกลับล่ะ  ก่อนไปเห็นเอย์รินเอายาให้ซาคุยะด้วย  สงสัยจะเป็นยาแก้หืดหอบพาเช่ล่ะมั้ง  พวกใต้ดินก็เริ่มพากันกลับ  เห็นว่างวดหน้าอยากจะชวนไปกินเลี้ยงใต้ดินหรือยังไงเนี่ยอหละ อื่อ ความจริงอารพวกใต้ดินก็อร่อยดีล่ะนะ....แต่....มันทำมาจากอะไรหว่า
เพิ่งมารู้สึกตัวว่าตัวเองก็เมาใช้ได้เลยแฮะ  รู้งี้ไปเอายาแก้เมาที่เอย์รินก็ดีหรอก  ฉันเลยไม่ได้ไปส่งอลิสที่บ้าน  ให้นอนด้วยกันที่บ้านฉันนี่แหละสะดวกดี 
    วันนี้ก็ถือว่าสบายไปอีกมื้อ  แต่น่าเสียดายที่สมบัติของตำหนักพลอยขาวมีแต่กลอนยาวทั้งนั้น เฮ้อ เอาไว้รอโรงเตี๊ยมนิรันดร์จัดงานก่อนเห้อ....จะไปจิ๊กยายัยเอย์รินกลับมา แถมหนังสือต่างๆจากดวงจันทร์ก็น่าสนใจไม่น้อยเลย เอาล่ะ วันนี้เขียนเท่านี้ก่อน อะไรจะเกิด ค่อยว่ากัน ตอนนี้ ง่วงแหล่วววววว

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Talk with Smilo
สวัสดีค่ะ เจ๊ยิ้มมาพร้อมกับ เรื่องยาววววว ฮา  ความจริงกะว่าจะดันมาคุกันระเบิดระเบ้อ แต่พอดีไม่มีเวลาเขียน  เอาไว้จะหาอีเว้นท์มันส์ๆให้ชาวบ้านเอาเรื่องไปต่อกันนะคะ พอดีโดจินที่เขียนมียูกะจังอยู่  หัวก็เลยแล่นเรื่องยูกะจังเป็นพิเศษ  จะแต่งให่เชื่อมกับโดจินที่ตัวเองเขียนหรือไม่นั้น  ถ้าเจ๊มั่วเก่งก็คงเชื่อมกันได้แหละค่ะ (ฮา)  แต่โดยส่วนตัวคงทำแยกล่ะค่ะ เดี๋ยวหัวระเบิดตุ๊บตายพอดี ^_^'''
ไม่รู้ว่า พอเขียนแนวเรื่องเครียดๆแบบนี้ชาวบ้านจะว่าให้หรือเปล่า  แถมยังเอารูปประกอบลงไปซะเยอะเลย (บังเอิญว่าวาดเพลินไปหน่อย) ยังไงก็คอมเมนต์ได้เลยนะคะ จะได้เอาไปปรับปรุงค่ะ
ช่วงนี้งานเยอะแยะ โดก็เยอะ ยังไงก็ขอบคุณมากที่อ่านมาจนจบนะคะ 
ปล. ความจริงลืมเขียนเรื่องของไวท์เดย์ด้วย งื้ดดดดดดดด เศร้า TwT

Comment

Comment:

Tweet

ประโยคช่วงนี้ ชอบมาก
"แต่เมื่อยามที่มันร่วงลงสู่พื้น ความงามหดหาย เหลือเพียงซากดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นเท่านั้น"

โอว จะเข้าโรงเตี้ยมแล้ว
เห็นทีต้องรีบลง โอคูว + โคมาจิ

#4 By ReSeZ on 2009-04-17 23:13

เมื่อยามดอกไม้ยามร่วงลงสู่พื้น <<< ชอบช่วงนี้มากๆ cry
ไวท์เดย์นี่ลืมไปแล้วจริงๆนะ sad smile
แต่จริงๆชมจันทร์โรงเตี้ยมจะจัดช่วงปลายปีละ เด๋วขอดูก่อนละกัน open-mounthed smile

#3 By HellCat on 2009-04-13 19:57

อูววว
(สงสัยต้องหาเวลามาอัพไดซะแล้ว sad smile )
ยูกะโฉดยังงี้..ชอบอ่ะ
อู ภาพประกอบเยอะได้ใจ cry
(ทางนี้ขี้เกียจวาด )

#2 By ABCCCC on 2009-04-13 08:34

ภาพแอบใหญ่ไปนิดนะคะเจ๊ยิ้ม บล๊อกแตก sad smile
ยูกะก็มาบทโฉดอยู่เช่นเคย เดี๋ยวคงได้มีอีเวนท์ชมจันทร์ที่โรงเตี๊ยมต่อสินะ(ว่าแต่เมื่อไหร่ดีล่ะคะ)open-mounthed smile

#1 By N A M E K I on 2009-04-12 18:43